Obiecałam relację z profesjonalnego doboru perfum.
Kiedy cztery dni temu zajrzałam do Sephory, zobaczyłam piękne zjawisko. Coś w rodzaju połączenia toaletki z sekretarzykiem, z licznymi półeczkami, na których stały flakoniki z przezroczystymi płynami, lekko kolorowymi, w aptecznym albo laboratoryjnym stylu.
A obok atrakcyjna Pani konsultantka z wyszytym logo Diora na rękawku bluzeczki w odcieniu nude.
Okazało się, że mogę umówić się na rozmowę - a może quiz, w wyniku którego dobrany będzie zapach dla mnie właściwy.
Ochoczo się zgodziłam, mając w planie nie przyznawanie się do swoich zainteresowań.
Starannie dobrawszy garderobę i makijaż, na obcasach, przedzierając się przez lekko błotnistą ścieżkę na skróty przez pole, stawiłam się w Promenadzie i tam, dyskretnie wycierając eleganckie obuwie z błota, podreptałam do Sephory.
Tam czekała już na mnie znajoma Pani, zaprosiła, by wygodnie się umościć w białym foteliku i rozpoczęła luźną początkowo konwersację.
Ponieważ wydała mi się osobą na poziomie (i słusznie, co potwierdził późniejszy czas), a przy tym doskonale umalowana i uczesana, kiedy padło pytanie "Czy miała Pani styczność z zapachami Diora?" od razu zrezygnowałam z incognita i przystąpiłam do zajęć.
Pani M. zadała mi cztery pytania - w zależności od odpowiedzi dostałam do wyboru trzy blotterki umieszczone w szczypawkach na stojaczkach, z zapachami bez tytułu.
Oto, jak brzmiały kwestie do roztrzygnięcia :
1. wolisz zapachy intensywne czy lekkie? (intensywne)
2. co cenisz bardziej w perfumach - oryginalność czy elegancję? (pytanie co najmniej dziwne, chciałam powiedzieć, że oryginalność, ale jednak po namyśle wybrałam elegancję - w końcu chcialam się czegoś nowego o sobie dowiedzieć)
3. jesteś osobą towarzyską czy zamkniętą - to było inne słowo, ale sens zachowałam (towarzyską)
4. preferujesz zapachy świeże czy zmysłowe (zmysłowe)
Pytania zapisano w tajemniczej książeczce, na podstawie wybranych przeze mnie możliwości w tej samej książeczce pojawiły się trzy propozycje, zaprezentowane we wcześniej wspomniany sposób.
Pierwszy zapach zupełnie mi nie odpowiadał, wydał mi się ciężkawy, klasyczny, bez polotu. Okazał się nim J'Adore edp.
Drugi za to całkiem, całkiem, tylko bardzo popularny - przypominał Coco Mademoiselle (używa go moja Mama i coraz bardziej go lubię) - Miss Dior edp.
Trzeci - piękny, lecz jak dla mnie nie do noszenia - od razu rozpoznałam klasyczne Poison.
Padło więc na drugi, i muszę się przyznać, że przez cały dzień był wyczuwalny i sprawiał mi przyjemność, "ubierał" mnie, jednak po dwóch dniach czułam się w nim jak nie ja. Ciągle wydawał mi się spotykany na każdym kroku - może jednak powinnam wybrać oryginalność, a nie elegancję?
Po dobraniu perfum rozmowa z Panią M. się nie skończyła - przyznałam się do malowanie i do duftartu.
Że nie wspomnę o absolutach zapachów - kilkanaście stało na toaletce. Irys, roża, skóra, bergamota - te najpiękniejsze.
Niezwykle przyjemne doświadczenie - a do Miss Dior (która nie ma wiele wspólnego z wersją Cherie z truskawkami i popcornem) troszeczkę mnie ciągnie...
Ad zapachów - wczoraj zaprezentowałam swoją kolekcję super kobiecą, ale czułam się jakoś tak nieswojo - i dopiero, kiedy ze szkatułek powyjmowałam swoje "potworki" i ustawiłam na półeczce, poczułam, że te WSZYSTKIE zapachy są odzwierciedleniem moich upodobań. Oraz artystycznego fachu.
Teraz czas na Angela.
Co tu dużo mówić - skatowałam go.
Najpierw całego zamalowałam, na gęsto.
Żeby się przełamać - ośmielić, nie bać zepsuć.
Ponieważ teraz mam duże ułatwienie - za drzwiami do pracowni zlew kuchenny (a obrazek jest mały) - to wzięłam zmywak i tarłam i darłam.
Ku mojej wielkiej radości, pod spodem ukazały się nikłe linie szkicu jednorożca.
Z radością go odtworzyłam.
Co dalej? Zapewne będę wypełniać ubytki i zobaczę, co wyjdzie.
Gucio tymczasem, patrząc na moje zmagania z Angelem, bardzo się zainteresował.
Stanął w pozie niemal napoleońskiej i stwierdził : "Malowanie to dla mnie łatwizna".
No nie wiem...może, gdyby się przykładał? czy łatwizna, bo właśnie się NIE stara?
Na podstawie obecnych prac uważam, że plastyka nie jest jego powołaniem.
Dziś przy okazji odbierania z przedszkola, jak zawsze, zadaję Mu pytanie - co było do jedzenia.
"Mamo, czy możemy zobaczyć łatwowopis?" (jadłospis)
"Nie, proszę, żebyś powiedział z pamięci, co było - przynajmniej na obiad"
"Zupa nylonowa i kości na grugie danie"
Po sprawdzeniu w 'łatwowpisie" okazało się, że faktycznie - figuruje ZUPA NYLONOWA. Natomiast kości - pałki z kurczaka.
Próbowałam wyjąśnić z paniami przedszkolankami, co to za zupa - ale niestety wszystkie pracowały na popołudnie i obiadu nie widziały.
To dopiero zagadka.
